De laatste tien kilometer zijn weer klimmen (maar niet zo stijl als vanmorgen) en om half drie vind ik een plaats voor m'n tent. Als je om half acht vertrekt, is het in deze hitte zeven uur later wel mooi geweest. Op de plek ben ik meteen verliefd. Ver genoeg van de weg, tussen de wilgen, zodat ik niet te zien ben dan van vijf meter, en zodat ik in de schaduw van mijn si?sta kan genieten. Oh ja, ik sta in een rivierdalletje, waar sporen zijn dat het ooit bedding moet zijn geweest. Maar de rivier staat zelf droog, dus geen paniek. Hoewel, als ik ontwaak uit een halfslaap is het fris, doodstil (alle dieren lijken hun adem in te houden, en de lucht is nergens meer blauw) En dan begint het in de verte te rommelen, maar de lichte beweging in de wolken is zo dat de wolk met onweer langs mijn tent drijft. Geen paniek. He, achter die berg stijgt ineens rook op. Dus het vuur daar (men verbrand hier de gemaaide graanakkers) wordt door de regen geblust. Hm, moet ik m'n tent dan toch uit het dal in de wei zetten (wat niet mag, dat is priv?-grond)? De rook drijft in mijn richting. En snel! Als ik net m'n fiets boven heb gelegd wordt het ineens mistig. Geen gewone mist, een stofstorm.
Ik leg m'n fiets dus maar beneden, en kijk vanuit m'n tent naar de onder de wind steunende wilgen. Als het stof verdwenen is (maar de wind niet) waai ik boven even uit, en zie zo dat de ergste regenbui op vijfhonderd meter passeert. Hier spettert het maar net. Of het stroomopwaarts regent is moeilijk te zien (is het regen of is het stof?) Het regent hier nog steeds niet, het wolkendek is dun. Dus of ik vannacht moet verhuizen? Ik hoop het niet, maar je weet maar nooit.
