Holi
- het Festival der Kleuren
Jhunjhunu,
2 maart 1999
Hi
There!
Vandaag was het Holi festival, een nationale feestdag in India. Ik had de voorbodes gisteren al gezien, en het zag er niet onaardig uit. The day of coloures werd het door de Indiërs genoemd. Wat er gebeurt is dat men een soort nationaal sneeuwballengevecht gaat houden met allerlei kleuren gemalen krijt. Kortom men kleurt elkaar en het land. Nou, niks aan de hand dacht ik dus. Dat krijt was je 's avonds van je lijf, en m'n tassen zijn eindelijk mooi gekleurd. Mis gedacht... De eerste fout die ik maakte was dat ik dacht dat ze alleen maar met krijt zouden gooien; en het tweede was dat ik niet wist wat voor effect alcohol op het gedrag van jongeren, die er niet tegen kunnen, heeft. Want ter ere van feest wordt natuurlijk gedronken. In de eerste dorpjes ging het nog goed. Handen vol krijtpoeder gaan over me heen, maar ik kan er om lachen.Pas in Chirawa, een stadje met zo'n 15.000 inwoners wordt het aanvankelijk "slechts" angstaanjagend. Groepen jongeren struinen over straat en gooien niet alleen maar krijt. Sommigen hebben het met de lokale likeur gemengd, en behalve dat nu het krijt veel weg heeft van inkt, prikt het in m'n ogen en plakt het aan m'n zonnebril zodat ik niks meer zie. Een paar jongens hangen aan mijn bagage maar ik weet me overeind te houden en rij door. Een woedende schreeuw hielp. De derde groep die ik tegen kom is groter, en er wordt zoveel aan mijn bagage getrokken en geduwd, dat ik ten val kom. Boos zwaai ik met mijn armen om mij heen en schreeuw woest een paar engelse vloeken. Het enige effect is dat ik een paar klappen op mijn schouders en rug krijg en m'n haar nog even extra ingesmeerd wordt met krijt en likeur.
Daar maak ik me niet in het minst druk om. Ik doe m'n uiterste best om m'n fiets ongeschonden overeind te krijgen. Behalve een scheurtje in m'n tentzak lukt dat ook, maar meteen trekt iemand hard aan mijn t-shirt, dat het begeeft en ik kom wederom ten val. Ik verwacht een stortvloed van krijt en likeur en misschien zelfs wat voeten over me heen, maar dat komt niet. Na een halve seconde kijk ik op en ik zie benen aan me voorbij trekken. Ik kijk nog verder op, en zie mijn reddende engelen: drie norse agenten met stokken. Ze kijken alle drie zo van: waarom moest je dan ook gaan fietsen? En ik kijk ongelukkig terug. De agenten installeren me in de schaduw bij een stel volwassenen die, gekleurd als ze zijn, als bescherming voor verder onheil dienen. Ze zijn inderdaad erg aardig; ze zorgen voor thee, water om m'n gezicht en kleren te wassen, en later zelfs voor lunch. Zo opgeknapt en gelaafd kijk ik naar het straattoneel. Ik zie meer en meer straalbezopen mensen (eentje kukelt ondersteboven in een open riool) en het aantal krijtgooiers neemt af. Kort na twaalven verschijnen zelfs versgewassen mensen op straat; en die blijven ongemoeid! Al wemelt het nog van de gekleurde jongens. Ik smeer m'n schroeiende nek en hoofdhuid nog eens in (de zon heeft aardig op me ingebrand) en om kwart voor twee krijg ik het sein veilig. En ondanks de hitte besluit ik in ieder geval nog dertig kilometer te fietsen. De discipline is ongelooflijk, er is vrijwel niemand meer op straat, die met krijt wil gooien, en een waarschuwende vinger is al genoeg tegen de laatste twijfelaars.
En zo kom ik terecht in een voormalige 'adel' Rajput woning waar ik voor tweehonderd rupees een kamer met royaal tweepersoons bed en een eigen goede douche 'krijg'. Klaar voor de avondmaaltijd met een Australische fietser die hier Holi heeft afgewacht. Verstandig.
De opluchting nog te leven die avond is groot, maar een begin is gemaakt voor de Indiër fobie die langzaam van mij meester wordt. Ja, het is een angst voor groepen Indiërs die zich niet kunnen inhouden als er een buitenalnder op de fiets verschijnt. Het is een ingebouwde reactie bij het zien van Indiaas aandoende mensen; een allergie tegen de overdreven hoeveelheid aandacht, het gebrek aan gevoel voor Personal Bounderies, en het gebrek aan respect voor mijn eigendommen.Mijn Indiër fobie zal vooral in Rajestan nog stevig doorgroeien... Helaas maar waar.
Vandaag was het Holi festival, een nationale feestdag in India. Ik had de voorbodes gisteren al gezien, en het zag er niet onaardig uit. The day of coloures werd het door de Indiërs genoemd. Wat er gebeurt is dat men een soort nationaal sneeuwballengevecht gaat houden met allerlei kleuren gemalen krijt. Kortom men kleurt elkaar en het land. Nou, niks aan de hand dacht ik dus. Dat krijt was je 's avonds van je lijf, en m'n tassen zijn eindelijk mooi gekleurd. Mis gedacht... De eerste fout die ik maakte was dat ik dacht dat ze alleen maar met krijt zouden gooien; en het tweede was dat ik niet wist wat voor effect alcohol op het gedrag van jongeren, die er niet tegen kunnen, heeft. Want ter ere van feest wordt natuurlijk gedronken. In de eerste dorpjes ging het nog goed. Handen vol krijtpoeder gaan over me heen, maar ik kan er om lachen.Pas in Chirawa, een stadje met zo'n 15.000 inwoners wordt het aanvankelijk "slechts" angstaanjagend. Groepen jongeren struinen over straat en gooien niet alleen maar krijt. Sommigen hebben het met de lokale likeur gemengd, en behalve dat nu het krijt veel weg heeft van inkt, prikt het in m'n ogen en plakt het aan m'n zonnebril zodat ik niks meer zie. Een paar jongens hangen aan mijn bagage maar ik weet me overeind te houden en rij door. Een woedende schreeuw hielp. De derde groep die ik tegen kom is groter, en er wordt zoveel aan mijn bagage getrokken en geduwd, dat ik ten val kom. Boos zwaai ik met mijn armen om mij heen en schreeuw woest een paar engelse vloeken. Het enige effect is dat ik een paar klappen op mijn schouders en rug krijg en m'n haar nog even extra ingesmeerd wordt met krijt en likeur.
Daar maak ik me niet in het minst druk om. Ik doe m'n uiterste best om m'n fiets ongeschonden overeind te krijgen. Behalve een scheurtje in m'n tentzak lukt dat ook, maar meteen trekt iemand hard aan mijn t-shirt, dat het begeeft en ik kom wederom ten val. Ik verwacht een stortvloed van krijt en likeur en misschien zelfs wat voeten over me heen, maar dat komt niet. Na een halve seconde kijk ik op en ik zie benen aan me voorbij trekken. Ik kijk nog verder op, en zie mijn reddende engelen: drie norse agenten met stokken. Ze kijken alle drie zo van: waarom moest je dan ook gaan fietsen? En ik kijk ongelukkig terug. De agenten installeren me in de schaduw bij een stel volwassenen die, gekleurd als ze zijn, als bescherming voor verder onheil dienen. Ze zijn inderdaad erg aardig; ze zorgen voor thee, water om m'n gezicht en kleren te wassen, en later zelfs voor lunch. Zo opgeknapt en gelaafd kijk ik naar het straattoneel. Ik zie meer en meer straalbezopen mensen (eentje kukelt ondersteboven in een open riool) en het aantal krijtgooiers neemt af. Kort na twaalven verschijnen zelfs versgewassen mensen op straat; en die blijven ongemoeid! Al wemelt het nog van de gekleurde jongens. Ik smeer m'n schroeiende nek en hoofdhuid nog eens in (de zon heeft aardig op me ingebrand) en om kwart voor twee krijg ik het sein veilig. En ondanks de hitte besluit ik in ieder geval nog dertig kilometer te fietsen. De discipline is ongelooflijk, er is vrijwel niemand meer op straat, die met krijt wil gooien, en een waarschuwende vinger is al genoeg tegen de laatste twijfelaars.
En zo kom ik terecht in een voormalige 'adel' Rajput woning waar ik voor tweehonderd rupees een kamer met royaal tweepersoons bed en een eigen goede douche 'krijg'. Klaar voor de avondmaaltijd met een Australische fietser die hier Holi heeft afgewacht. Verstandig.
De opluchting nog te leven die avond is groot, maar een begin is gemaakt voor de Indiër fobie die langzaam van mij meester wordt. Ja, het is een angst voor groepen Indiërs die zich niet kunnen inhouden als er een buitenalnder op de fiets verschijnt. Het is een ingebouwde reactie bij het zien van Indiaas aandoende mensen; een allergie tegen de overdreven hoeveelheid aandacht, het gebrek aan gevoel voor Personal Bounderies, en het gebrek aan respect voor mijn eigendommen.Mijn Indiër fobie zal vooral in Rajestan nog stevig doorgroeien... Helaas maar waar.
Mijn bewakers tijdens de wildste uren in Chirawa. Ik heb al een schoon T-shirt aan. Mijn oude shirt heb ik gebruikt om mijn gezicht schoon te maken en mijn derailleur te ontkalken.
