Büren, 10 juni 1998

Hi There!

Nu al een brief? Ja, nu al een brief. Het leek mij nl leuk om nu alles in één keer te doen: èn kaartjes, èn brief. Het leek mij nou eenmaal leuk om uit Büren (even ten zuid oosten van Lippstadt) een kaartje te sturen. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Toen ik eindelijk de tassen in Nijmegen had (ik ben ze na 3 dagen wachten zelf maar gaan halen in Rotterdam) kon ik eindelijk inpakken en weg. Voor mij was het eigenlijke afscheid van Nederland dus ook pas vrijdag al was maandag heel bijzonder.

Al meteen de eerste dag bleek dat ik de verkeerde vertrek dag had uitgezocht: Ik maar liefst 2 uur zonder regenpak gefietst. De eerste overnachting was bij een boer, maar het beviel me niet zo goed, want behalve dat hij me toeliet was meneer erg onvriendelijk. De volgende dagen zoek ik dus een camping op.

Ondereg naar Münster gebeurt er niet veel noemenswaardigs. Slechts regen, wolken en regen. Ik begin bijna te vergeten hoe de zon eruit ziet. Zelfs het "Friedenkorso" (Ter ere van de Vrede van Münster, 1648) valt in het water. Verdere activiteiten worden afgelast. En zo, rustig doorfietsend, genietend van elke minuut droogte, kom ik bij een puist in het landschap. Daarachter ligt Büren, maar eroverheen is een flinke klus.

Praag, 27 juni 1998

Hi There!

Laat ik het maar meteen toegeven, voordat jullie erover beginnen te zeuren; het heeft vreselijk lang geduurd voordat ik hier aankwam. Gisteren reed ik na een enorme omweg een warm en erg drukkend Praag binnen. Maar laat ik daar waar ik het verhaal heb laten liggen het nu weer oppakken: Büren.

Het is 16.00 uur als ik met een lamgeschreven hand weer op de fiets wil stappen. Nog net op tijd bedenk ik een handige vraag: 'Is er in de buurt een camping?' Men zegt dat er in Siddinghausen inderdaad één is, en opgelucht trap ik het dal uit. Weer een nacht niet bij de boer. Het blijkt echter geen gewone camping te zijn: het is een Jugendlager (jeugdkamp). Wat wil het geval? Er is net een groep jongelui aangekomen om hier samen een prettig Froh Leuchten weekeinde te houden. Froh Leuchten is een katholiek feest waarbij zegen wordt gevraagd voor het dorp (en wel de materiele kant ervan). 's Avonds nodigen ze me uit vlees mee te eten, na het vlees wordt dat echter ook mee drinken en spelen. Om een erg lang verhaal in te korten, de oorspronkelijk geplande ene nacht worden er vier. Er zitten tussen drie fantastische dagen, gevuld met sport, spel en feest (met de onvermijdelijke drank). Ik verbaas me nog steeds over de gastvrijheid van deze mensen. Ze verlangen niets van mij, maar geven me dezelfde rechten als de leiding. Een aantal voorbeelden zijn ten eerste: Ik word gevraagd in een aparte 'leidingruimte' mee te drinken en te kletsen; ten tweede krijg ik een oorkonde als ik vijfde wordt op de 'Lagerolympiade' en als derde en beste: ze kopen vier dozen noodles als afscheidskado voor mij. In deze drie dagen is deze groep me erg dierbaar geworden.

Het afscheid 's zondags valt me gek genoeg bijna net zo zwaar als dat van thuis. Maar ik moet nu eindelijk eens gaan fietsen. 400 km in vijftien dagen is wel erg weinig. Het gevolg is dat ik over steeds slechter wordende wegen, en daarom steeds vaker over de Bundesstraßen, zonder rustdag via Kassel en Mühlhausen (Thüringen) naar Leipzig fiets. Laat ik over die tocht slechts de volgende twee dingen zeggen. Tussen Kassel en Mühlhausen volgde ik de 'Deutsche Märchenstraße' die zijn naam met eer draagt; hij kronkelt zich door een heuvellandschap dat eruit ziet alsof het sinds de middeleeuwen niet wezenlijk veranderd is. Het had me niets verbaasd als Sneeuwwitje of één van de zeven dwergen me voor de wielen had gelopen! Het tweede is dat de West Duitsers goed hun best hebben gedaan, want pas na honderd kilometer kom ik erachter dat ik in de voormalige DDR ben.

Leipzig breng ik (mede door lichte verkoudheid) een driedaags bezoek. In Dresden, met één dag fietsen ertussen blijf ik twee dagen. Die ene dag fietsen was zowaar lekker warm (de eerste keer sinds vertrek). Hoewel de Engelsen met hun plofijzer op Dresden meer hun best hebben gedaan is het goed samen te vatten: Mensen die het 'oude' socialisme zoeken zijn te laat, voor cultuur snuiven is het te vroeg; letterlijk alles staat in de steigers.

Na mijn fiets over een wandelpad gesleept te hebben (ik had geen zin in 40 km drukke Bundesstraße en dit was het enige alternatief) kom ik in Tsjechië.